روز مي گذرد

بلاخره نمايشنامه افرا نوشته بهرام بيضائي دردي ماه 1386 درتالار وحدت به روي صحنه

 

رفت و قرار است كه به مدت سي شب اجرا شود درحاليكه ظرفيت اجرا به مدت يكسال را هم

 

دارد. اصلا چرا بايد تعداد اجراهاي يك نمايش را محدود كرد و نگذاشت كه استقبال تماشاگران

 

زمان آن را تعيين نمايد. اين مطلب كه تاتر نمي تواند خرج خود را دربياورد و نيازمند حمايت

 

است ظاهرا آنچنان در اذهان رسوب كرده كه به راحتي نمي توان آن را ازافكار حتي هننرمندان

 

اين رشته هم زدود. اتفاقا معتقدم هرفعاليتي اگر نتواند روي پاي خود بايستد وآويزان اين و آن

 

باشد محكوم به شكست است . اما تاتر اينگونه نيست . نمونه اش همين افراي بيضائي كه نياز به

 

هيچ حمايتي ندارد. مي تواند خرج خودرا دربياورد و اتفاقا به سوددهي هم برسد . بنابراين چرا

 

بايد جلوي آن گرفته شود ؟ چه كسي مي تواند جلوي فعاليت اقتصادي مجاز يك فرد را بگيردو

 

بگويد هرچقدرپول درآوردي بس است . تعطيل كن و برو سراغ يك كارديگر.پس چرابااهل

 

هنرچنين مي كنند؟ اينها كه اهداف متعالي تري را دنبال مي كنند.و فرهنگ مردم را ارتقاء

 

مي بخشند. چرابايد نانشان را آجركرد؟ حتما مي گويند ماكه به قدركافي سالن نداريم تا يكي از

 

آنها را يكسال دراختيار يك گروه نمايش قراردهيم وآنوقت من مي پرسم چرا به اندازه كافي سالن

 

نمايش نداريم ؟ مگردراين مملكت فرهنگ و هنر بودجه ندارد ؟ چرا هيچ سالني به سالن هائي كه

 

ازقبل موجود بوده اضافه نشده است ؟ چه كسي مسئول است ؟ و چرا ضرورت اينكار حس نشده

 

است ؟ تاتر ايران مي تواند روي پاي خود بايستد به شرطيكه مانند سينما ازحداكثر ظرفيت هاي

 

نمايشي مانند اجراهاي طولاني ؛ اجرا درشهرستان ها ؛ نمايش تلويزيوني و خريد رايت ويديوئي

 

برخوردار گردد.